korean-etiquette-handshake

چند مثال از آداب گیج کننده در کشورهای مختلف

دانستن اینکه کدام چنگال مربوط به سالاد است یک چیز است، اما دانستن اینکه استفاده از چنگال به طور کلی بی احترامی به میزبان است چیز دیگری است. آداب و رسوم از فرهنگی به فرهنگ دیگر متفاوت است. بعضی اوقات در یک کشور صداهایی بی ادبی و گستاخانه است اما ممکن است در کشور دیگری مودبانه ترین کار باشد.

زبان درازی

در بسیاری از کشورها، بیرون آوردن زبان با عبارت “نه،نه، نه” همراه می باشد. در بعضی مواقع با لجبازی یا مسخره کردن همراه میشود. در کل، نوعی توهین به شمار می آید. در ایتالیا، به عنوان بی احترامی زبان درازی می کنند. در هند یک عکس العمل منفی می باشد و به نشانه خشم خیلی زیاد محسوب می شود.

دنیا جای خیلی بزرگی است، و در نیو کالدونیا، این حالت نشان دهنده آرزوی حکمت و انرژی برای فرد است. در تبت، زبان درازی به عنوان یک کار احترام آمیز برای تشکر از شخص می باشد. گفته می شود که این رسم از این اعتقاد آمده است که فرمانروای بد زبان سیاهی داشته است و این حسن نیت را نشان می دهد که ما تداعی او نیستیم.

در جزیره کارولین، بر این باور هستند که زبان درازی راهی است برای دور کردن شیطان. گرچه اگر شخصی که زبان خود را بیرون می آورد و دندانهایش را مسواک نزده باشد خود به خود هرکسی را دور می کند.

گل ها

گل معمولا در همه مراسمی می تواند به عنوان هدیه استفاده شود، آنها را در اولین قرار ملاقات، فارغ تحصیلی، عروسی، خاکسپاری و به عنوان معذرت خواهی می توان داد. به همین خاطر اگر به نوع گل در مراسم های مختلف دقت نگردد ممکن است نوعی گستاخی یا بی ادبی تلقی شود. گل داودی و گلایل و بقیه گل های سفید به عنوان سمبل عزاداری هستند و در مراسم خاکسپاری در اکثر کشورها استفاده می شوند. میخک معمولا برای تزئین قبرستان در آلمان و فرانسه استفاده می شود. در چین اگر به کسی دسته گل سفیدی بدهید یا در فرانسه گل میخک ، به معنی این است که گویا به او گفته اید : “به درک واصل شو.”

در ایران و روسیه گل زرد به معنی تنفر و نفرت است، گل بنفش در ایتالیا و برزیل به معنی بدشانسی است. در آلمان و ایتالیا گل قرمز مخصوصا رز به معنای احساس عاشقانه است. در جمهوری چک، تمامی گل ها به معنی ابراز عشق است و به عنوان یک هدیه رمانتیک است. حتی تعداد گل هم می تواند بی ادبی و گستاخانه باشد، در بعضی از کشورها مانند فرانسه و ارمنستان، گل با تعداد زوج برای شادی و تعداد فرد برای عزاداری استفاده می شوند، در حالیکه در بعضی از کشورها مانند تایلند و چین، تعداد فرد به معنی شانس و تعداد زوج شوم می باشد.

تمیز کردن بشقاب

در فرهنگ ما به ما آموخته شده است که بشقاب خود را تمیز کنید و غذایتان را اسراف نکنید، در بعضی از کشورها بشقاب تمیز ممکن است که صاحبخانه را گیج کند و حتی توهین به آنها محسوب شود. در فیلیپین، آفریقای شمالی و بعضی از مناطق چین اگر بشقاب شما خالی باشد میزبان غذای بیشتری برای شما در بشقابتان می گذارد. حتی در شمال آفریقا حالت بازی دارد: میزبان به مهمانش تعارف می کند که براش غذای بیشتری بریزد، مهمان می گوید خیر، میزبان دوباره تعارف می کند، مهمان دوباره می گوید خیر و بار سوم مهمان قبول می کند. این فقط درحالی است که مهمان یک تیکه کوچکی از غذایش را در بشقابش قرار داده است که اینگونه میزبان متوجه می شود که آنها سیر شده اند. در بعضی از کشورها اگر بشقاب کاملا خالی شود میزبان فکر می کند که غذا کافی نبوده است و به اندازه لازم از مهمان پذیرایی نشده است.

ظرف غذای بیرون بر

در قرار ملاقات تقاضای ظرف بیرون بر ممکن است که شخص را خسیس جلوه دهد. حتی ممکن است که هنگامیکه تعداد مشتریان زیاد است پیشخدمت نگاه بدی به شما بیاندازد.

اما خوشبختانه این مورد در فرهنگ ما جا افتاده است و از آنجاییکه دین ما تاکید بر عدم اسراف دارد، تقاضای ظرف جهت بردن باقیمانده غذا بسیار کار پسندیده ای می باشد.

تاریخچه اینکار به چین باستان بر میگردد. یکی از رسم های آنها است که میزبان جعبه های سفیدی به مهمان می داد تا باقیمانده غذای خود را به منزل ببرد.

انعام دادن

انعام دادن یا ندادن سوال این است. معمولا، جواب این سوال به این برمی گردد که ما می خواهیم خسیس به نظر بیاییم یا خیر. انعام ندادن نگاه های خیلی بدی را در پی دارد، حتی علت اینکه چرا قرار ملاقات اول به دوم نمی کشد هم می تواند باشد.

در چین انعام دادن بی احترامی محسوب می شود. پیشخدمت تعجب می کند که چرا پول اضافه تری به او داده شده است.

غذاخوردن با دست

با دست غذاخوردن همیشه سریعترین راه برای عصبانی کردن والدین بر سر میز شام است. گرچه در بعضی از کشورها استفاده از کارد و چنگال بی احترامی تلقی می شود. خوردن تاکو و باریتو در مکزیک با چاقو و چنگال کار درستی نیست. لزوما بی ادبی نیست اما شخص را دست و پا چلفتی نشان می دهد. استفاده از چاقو برای بریدن سیب زمینی سرخ کرده در آلمان هم کار تایید شده ای نیست. استفاده از چاقو برای خوردن سیب زمینی نشان دهنده نپختن آن است. معمولا آن را به عنوان راهی برای گفتن اینکه سیب زمینی به خوبی پخته نشده است می بینند.

در بسیاری از کشورها مانند هند، خوردن غذا با دست نوعی تعریف و اعلام رضایت از دست پخت و طعم غذا است.

هورت کشیدن

هورت کشیدن سوپ در جای عمومی صدای فریاد مادرمان را در می آورد اما در بسیاری از کشورهای آسیایی مانند چین و ژاپن هورت کشیدن سوپ یا نودل به عنوان تشکر و تعریف از طعم غذا می باشد. این کار به این معنی می باشد که به قدری طعم غذا خوباست که ما نمی توانیم برای سرد شدن آن صبر کنیم.

در ژاپن ، برای چای هم بهمین ترتیب است. خوردن آخرین قلپ چای با صدا بسیار بلند نشانه رضایت مهمان از طعم چای می باشد.

تف انداختن

والدین ما از کودکی به ما یاد داده اند که تف انداختن در خیابان کار پسندیده ای نیست. در کل، تف انداختن تایید نشده است. تف انداختن یا تف کردن برکسی یکی از بزرگترین بی احترامیها به شمار می آید که به کسی می توان کرد. حتی در مقابل پلیس نوعی حمله به حساب می آید. مردم قبیله ماسایی در آفریقای شرقی در مرز میان کنیا و تانزانیا و در دشت های دامنه کوه کلیمانجارو زندگی می کنند، دید کاملا متفاوتی در دیدن اطراف خود دارند، به جای دست دادن به یکدیگر به همدیگر تف می اندازند.